Κυμινέλαιο

Ιστορία

Ιστορία

Οἱ σπόροι τοῦ Nigella Sativa, ἀλλὰ κυρίως τὸ λάδι ποὺ ἐξάγεται ἀπὸ τοὺς σπόρους αὐτούς, χρησιμοποιοῦνται γιὰ πάνω ἀπὸ τέσσερεις χιλιάδες χρόνια ἀπὸ ἑκατομμύρια ἀνθρώπους στὴν Ἀσία, τὴν Μέση Ἀνατολή, τὴν Ἀφρικὴ καὶ μέρος τῆς Εὐρώπης, γιὰ νὰ διατηρήσουν ἢ νὰ βελτιώσουν τὴν ὑγεία τους.

Οἱ ἄνθρωποι τὸ χρησιμοποιοῦσαν πάντοτε ἀπὸ τὴν ἀρχαιότητα σὲ ποικίλες περιστάσεις καὶ σὲ ἀσθένειες ποὺ εἶχαν σχέση μὲ ἀναπνευστικὰ προβλήματα, προβλήματα τοῦ στομάχου καὶ τῶν ἐντέρων, γιὰ τὴν ὁμαλὴ λειτουργία τῶν νεφρῶν καὶ τοῦ ἥπατος (συκωτιοῦ), γιὰ τὴν ὁμαλὴ κυκλοφορία τοῦ αἵματος, γιὰ τὴν ἐνίσχυση τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος τοῦ ὀργανισμοῦ καὶ γιὰ πολλὲς ἄλλες παθήσεις, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ὅλη εὐεξία τοῦ ἀνθρώπου.

Οἱ θεραπευτικὲς χρήσεις τοῦ μαύρου κυμίνου ἔχουν πλούσια καὶ μακραίωνη ἱστορία, ἡ ὁποία ἀνάγεται πρὶν ἀκόμη ἀπὸ τοὺς αἰγυπτιακοὺς καὶ βιβλικοὺς χρόνους. Οἱ ἀρχαῖοι Αἰγύπτιοι γνώριζαν καλὰ τὸ μαῦρο κύμινο καὶ τὸ χρησιμοποιοῦσαν ἐκτεταμένα. Τὸ ὀνόμαζαν μάλιστα «Πανάκεια», ὄνομα ποὺ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες ἔδιναν σὲ ὅλα τὰ φάρμακα καὶ βότανα ποὺ πίστευαν ὅτι θεραπεύουν ἂν ὄχι ὅλες τὶς ἀσθένειες, τουλάχιστον τὶς περισσότερες ἀπὸ αὐτές.

Δὲν εἶναι τυχαῖο, γιὰ παράδειγμα, ὅτι μέσα στὸν τάφο τοῦ θρυλικοῦ Φαραὼ Τουταγχαμὼν βρέθηκε ἕνα φιαλίδιο μὲ μαῦρο κύμινο! Γιὰ τὸ βότανο αὐτὸ συναντοῦμε καὶ μία βιβλικὴ ἀναφορὰ στὴν Παλαιὰ Διαθήκη (Ἠσ. 28:25,27), ὅπου ὁ Προφήτης Ἠσαΐας τὸ ὀνομάζει «μελάνθιον».

Εἶναι ἐπίσης γνωστὸ ὅτι τὸ μαῦρο κύμινο τὸ χρησιμοποιοῦσε ἡ βασίλισσα Κλεοπάτρα ἐξ αἰτίας τῆς ἰδιότητάς του νὰ χαρίζει ὑγεία καὶ ὀμορφιά. Ἐπίσης, ἡ βασίλισσα τῶν Αἰγυπτίων Νεφερτίτη, τὴν ὁποίαν ἐπαινοῦσαν μέχρι λατρείας γιὰ τὴν ἐξαιρετικὴ χροιὰ τῆς ἐπιδερμίδας τοῦ προσώπου της, χρησιμοποιοῦσε ἄπληστα τὸ λάδι ἀπὸ μαῦρο κύμινο.

Μέχρι καὶ οἱ γιατροὶ στοὺς χρόνους τῶν Φαραὼ χρησιμοποιοῦσαν τὸ μαῦρο κύμινο γιὰ νὰ θεραπεύουν τὰ κρυολογήματα, τοὺς πονοκεφάλους, τὶς στομαχικὲς καὶ πεπτικὲς διαταραχές, τὸν πονόδοντο, διάφορες μολύνσεις, φλεγμονὲς καὶ ἀλλεργίες.

Ὁ Ἱπποκράτης (5ος αἰ. π.Χ.), ὁ πατέρας τῆς Ἰατρικῆς, ἐκτιμοῦσε πολὺ τὸ μαῦρο κύμινο καὶ τὸ θεωροῦσε ὡς πολύτιμο φάρμακο γιὰ ἡπατικὲς καὶ πεπτικὲς δυσλειτουργίες.

Τὸ μαῦρο κύμινο ἦταν ἐπίσης γνωστὸ στοὺς ἀρχαίους Ρωμαίους. Ἀρκεῖ νὰ ἀναφέρουμε ὅτι τὸν 1ο αἰῶνα μ.Χ.

Χρησιμοποιήθηκε ἐκτεταμένα ἀπὸ τὸν Πλίνιο τὸν Πρεσβύτερο στὸ σύγγραμμά του «Φυσικὴ Ἱστορία» (Naturalis Historia).

Στὸν κατάλογο ὅπου ἀναφέρει τὶς θεραπευτικὲς ἰδιότητες τοῦ φυτοῦ αὐτοῦ περιλαμβάνονται, μεταξὺ ἄλλων, καὶ ἡ θεραπεία ἀπὸ δαγκώματα φιδιοῦ καὶ σκορπιοῦ, καὶ ἀναφέρεται ὡς ἰαματικὸ φάρμακο στὶς περιπτώσεις ὅπου ἐμφανίζονται κάλλοι (ὑπερκερατώσεις), ὄγκοι, ἀποστήματα (σπυριὰ) καὶ δερματικὰ ἐξανθήματα. Ὁ Πλίνιος συστήνει ἐπίσης τὸ μαῦρο κύμινο ὡς φάρμακο κατὰ τοῦ κρυολογήματος καὶ τῶν φλεγμονῶν σὲ ὅλες τὶς περιοχὲς τῆς κεφαλῆς. Ὁ κατάλογος τοῦ Πλινίου στὸν ὁποῖον παρατίθενται οἱ φαρμακευτικὲς ἰδιότητες τοῦ μαύρου κυμίνου, ἀπὸ τὸν 16ο μέχρι τὸν 18ο αἰῶνα παρουσιάζεται, σχεδὸν ἀναλλοίωτος, στὶς ἐξειδικευμένες μεγάλες γερμανικὲς ἰατρικὲς ἐγκυκλοπαίδειες ποὺ ἀσχολοῦνταν μὲ τὶς βοτανικὲς θεραπεῖες.

Τὸν ἴδιο αἰῶνα (40–90 μ.Χ.) τὸ μαῦρο κύμινο χρησιμοποιήθηκε ἀπὸ τὸν Ἕλληνα ἰατρό, φαρμακολόγο καὶ βοτανολόγο Διοσκουρίδη (τὸν μεγαλύτερο φαρμακολόγο τῆς ἀρχαιότητας) στὸ πασίγνωστο πεντάτομο φαρμακολογικό του ἔργο μὲ τίτλο «Περὶ ὕλης Ἰατρικῆς». Σημειωτέον ὅτι τὸ μνημειῶδες αὐτὸ ἔργο τοῦ Διοσκουρίδη εἶχε τὴν μεγαλύτερη ἐπιρροὴ στὴν φαρμακολογία μέχρι τὸ 1600 μ.Χ. καὶ χρησιμοποιήθηκε γιὰ θεραπεῖες μὲ βότανα κατὰ τὸν μεσαίωνα. Ὁ Διοσκουρίδης χρησιμοποιοῦσε τοὺς σπόρους τοῦ μαύρου κυμίνου γιὰ νὰ θεραπεύει τὸν πονοκέφαλο, τὴν ρινικὴ συμφόρηση, τὸν πονόδοντο καὶ τὰ παράσιτα τῶν ἐντέρων. Ὅπως ὁ ἴδιος σημειώνει, τὸ χρησιμοποιοῦσε ἐπίσης ὡς διουρητικό, γιὰ τὴν προαγωγὴ τῆς ἐμμηνόρροιας καὶ γιὰ τὴν αὔξηση τῆς παραγωγῆς γάλακτος στὶς θηλάζουσες μητέρες.

Στὴν Μέση Ἀνατολὴ καὶ τὴν νότια Ἀσία τὸ λάδι τοῦ μαύρου κυμίνου χρησιμοποιεῖται γιὰ χιλιάδες χρόνια γιὰ τὴν θεραπεία ὅλων τῶν εἰδῶν ἀλλεργίας, σὲ φλεγμονές, σὲ προβλήματα ἐμμηνόρροιας καὶ σὲ περιπτώσεις κατάθλιψης. Εἰδικὰ ὅμως τὸ χρησιμοποιοῦν γιὰ τὴν θεραπεία τῆς βρογχίτιδας, τοῦ ἄσθματος καὶ τῆς νευροδερματίτιδας, σὲ προβλήματα πέψης, ἀκόμη καὶ κατὰ τῆς ἀδυναμίας.

Στὴν Δύση, τὸ λάδι ἀπὸ μαῦρο κύμινο χρησιμοποιήθηκε γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα κατὰ τῶν ἀερίων καὶ τῆς δυσεντερίας, σὲ ἀσθένειες τοῦ στομάχου καὶ τῶν πνευμόνων, σὲ ἴκτερο, σὲ διουρητικὰ προβλήματα καὶ γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ μητρικοῦ γάλακτος στὶς θηλάζουσες μητέρες. Δυστυχῶς ὅμως ἐξ αἰτίας τῆς θριαμβευτικῆς προόδου στὸν τομέα τῆς χημείας, τὸ λάδι αὐτὸ λησμονήθηκε στὶς ἀνεπτυγμένες χῶρες τῆς Δύσης, μέχρι ποὺ πρόσφατα ἐμφανίσθηκε καὶ πάλιν στὸ προσκήνιο.

Ἡ πρώτη σύγχρονη μελέτη γιὰ τὸ μαῦρο κύμινο εἶδε τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας τὸ 19591, καὶ ἔκτοτε ἑκατοντάδες ἄλλες μελέτες σὲ διεθνῆ πανεπιστήμια καὶ ἄρθρα σὲ διάφορα περιοδικὰ ἔχουν φέρει στὸ φῶς ἀξιοσημείωτα ἀποτελέσματα, τὰ ὁποῖα ἐπιβεβαιώνουν τὶς εὐεργετικὲς ἰδιότητες καὶ χρήσεις τοῦ μαύρου κυμίνου.

Πρόσφατα, διάφοροι ἐπιστήμονες ἀνὰ τὴν ὑφήλιο ἔχουν ἐπικυρώσει τὴν ἀντιβακτηριακὴ καὶ ἀντιμυκητιακὴ δράση τοῦ λαδιοῦ ποὺ ἐξάγεται ἀπὸ τοὺς σπόρους τοῦ μαύρου κυμίνου. Ἰατροὶ σὲ διάφορες χῶρες τοῦ κόσμου χρησιμοποιοῦν τὸ λάδι αὐτὸ σὲ ὅλων τῶν εἰδῶν τὶς φλεγμονές, καθὼς καὶ στὶς περιπτώσεις ὅπου ἐμφανίζονται μύκητες.

Οἱ ἐπιστήμονες ἔχουν ἐπίσης ἀνακαλύψει καὶ ἐντυπωσιακὴ μείωση τοῦ σακχάρου στὸ αἷμα ἀπὸ τὴν χρήση αὐτοῦ τοῦ ἐλαίου2. Ἀκόμη, διάφοροι ἐπιστήμονες σὲ ἐργαστήρια ἔρευνας τοῦ καρκίνου, ἀναφέρουν ὅτι τὸ λάδι ποὺ ἐξάγεται ἀπὸ τὸ μαῦρο κύμινο διεγείρει τὸν μυελὸ τῶν ὀστῶν καὶ αὐξάνει τὰ ἐπίπεδα ἀντισωμάτων τοῦ ὀργανισμοῦ.

Προσθέτουν ἐπίσης ὅτι αὐξάνει τὴν παραγωγὴ πρωτεϊνῶν ἰντερφερόνης, προστατεύει τὰ ὑγιῆ κύτταρα ἀπὸ τὴν καταστροφικὴ ἐπίδραση τῶν ἰῶν, καταστρέφει τὰ κύτταρα ποὺ σχηματίζουν ὄγκους καὶ αὐξάνει τὰ ἀντισώματα ποὺ παράγουν τὰ Βλεμφοκύτταρα (κατηγορία) λευκῶν αἱμοσφαιρίων ὑπευθύνων γιὰ τὴν ἄμυνα τοῦ ὀργανισμοῦ).